Ament, kuwa.

Czemu wszyscy są szczęśliwi kiedy mnie jest smutno, źle i samotnie? Zadaje sobie to pytanie. Lecz wcale prawdą nie jest, że tylko ja się tak czuję. Jest więcej osób z depresją niż mam cukru w domu. Ostatnio nachodzą mnie takie miniaturowe przemyślenia, będę sobie pisać dwa zdanie nie kończąc. Bo tak. Bo lubię.

Wciągając w siebie substancje smoliste i myśląc o tym by było lepiej.
Lub zwyczajnie inaczej, bo przecież inaczej wcale nie musi być gorzej.
Ani lepiej.
Wcale.

Płaczę..

Jesteś z kimś te kilka dni. To w chuj czasu uwierzcie mi. Przyzwyczajasz się do tej osoby. A ta osoba musi wyjechać. To tak bardzo smutne. Nawet palenie papierosa samotnie na balkonie jest jeszcze bardziej samotne niż zwykle. Fuckin kurwa głębokie przemyślenie. Tak strasznie tęsknie.

nie mogę

To głupie jak bardzo lubimy śledzić życie innych ludzi. Cieszyć się z ich szczęścia, czasem trochę zazdrościć. Smucić się kiedy im jest smutno. Płakać razem z nimi.  Zapominając o własnym życiu. Też możemy być szczęśliwi i cieszyć się własnym życiem. Czemu więc tego nie robimy? Bo łatwiej patrzyć na kogoś niż na siebie. Prościej "znosić" czyjeś cierpienie aniżeli swoje własne. Ludzie są trudni.